Skip to content
Irudia

Haritz baten itzalpeko esaldia

Liburuko orri hartako esaldia
gorde nahi dut mugiezin nire baitan.

Berriro

Berriro harriak udaberrirako joanean,
haitz beltzen aroa.
Elurra urtu zen bakardadearen garaian,
elur zuria.
Hodeiek estali zuten sumendiaren tontorra,
nik eguzkiaren epela jasotzen nuela
biluzik eta bakarrik.
Gaua iritsita, ordea, amodio ezkutuarekin jolasean
topatu nuen nire burua, nire gorputza,
belaunaldien arteko harreman isilean.
Harri beltzezko eremu mortuan
haize umeleko bolada iheskorrean
elur urtuaren magalean
itsaso beltzaren gainean
irudizko hutsunea itxuraz estaltzen
orain arte, negua berriz iritsi arte,
harri beltzezko hondartzak beste behin
zapaldu arte
eguzkiaren epela ostera jaso arte
apar zuriaren bakardadea irensten, berriro.

Zikladeak gogoan

zikladeak

Garagardo bat hartzen ari nintzela
lagun arteko solasean
irudikatu nuen berriro
itsasontzi handi zuria,
eta bertan ni, popako barandari lotuta.

Oraingo amets lauso eta hutsala besterik ez zen,
aspaldian itsasoa ikuskizun hutsa baita niretzat,
ontzirik ez ekaitzak zeharkatzen,
ferryrik ez golko urdin epeletara iristeko,
uharte urrunetara bidaiatzeko.

Dena gezurra da orain,
agian ezagutu izan nahi ez nukeena,
hobea baita ezjakintasunaren inozentzia
eguzki joanen oroimen mingarria baino.

Eta hala ere,
lagunen solasalditik urrun,
nire kontzientziak traizio egiten dit eta
idazle zaharren hilobiak ekartzen dizkit gogora,
eta hilobietara iristeko igaro beharreko
bide aldapatsu pikondoz beteak,
muinoek ezkutatzen duten hondartza bakartiak
eta haietatik, ostertza apurtzen,
ikus daitezkeen ontzi erraldoi zuriak.

Urteak aurrera

lab-egoitza-ehu-gip

Urteak aurrera, egun luze ahaztuak,
orain laburragoak negu ilunean.
Urteroko esaldi errepikatuak,
hainbeste esanagatik guztiz agortuak,
zoriontasun merkea txaloz eta opaz,
ea datorrena hobea ote den dudatan.

Eta ezustean, iristen da urte bat
eta bizimodua aldatzen da erabat,
Zorionekoa izan al da aurtengo berrikuntza?
Zalantza, batzuetan ere nahiko itogarria…
Gazteen zarata, xalotasun samurra,
ikasgelen neke eta asebetetzea,
bulegoetako zereginek ausaz gaindituak,
adiskidetza atseginak indarberrituta.

Asmo eta xede handiko egiteko gauzak,
langileen baldintzak hobetzeaz harantza:
bizitza bera jokoan, gurea eta denona;
lanaren emaitza gure eskuetan,
inork ez dezala hortikan harrapa!
Inork ez ditzala, gure izenean,
itsas olatuak, zuhaitzen adarrak,
lanerako eskuak jabetu beretzat.

Urte berria dator, egun luzeagoak,
ikusiko ditugu hostoak berdetan,
eta ustekabean hemendik gutxira
adaxkak lehortuko, marroiztuko dira,
Gure ahaleginak, ordea, hor jarraituko du,
hitz ezagun merkeak eskaini beharrean
tinko eutsiko dugu aurrera bidean.

Urte berria dator, argi indartua,
itzala garaituz bere ilunean,
eta bizimodua, hor doa, erreka bezala,
harriak saihestuz sastraken artean:
noizbait iritsiko da itsaso urrutira.

Egaren ibarrean

egaren-ibarrean

Erreka ondoko ametsa zirudien,
uraren marmarra,
makal luzeen hostoetako itzal dardartia,
txolarreen noizbehinkako txioak
eta zeru grisa, tarteka zuri, tarteka urdin ahul.
Baliteke airean piano musikaren antzeko soinua ibiltzea,
irudimen jostalarian ez balitz ere,
edota opera baten oberturaren doinu urruna…

Baina dena ametsa besterik ez zen,
hala zirudien behintzat,
agian oroimen lauso baten aztarna,
gehiagorik ez.

Ibilguaren bazterretako lubetan doa bidea,
ibaiaren bihurguneei jarraituz,
ostertzean antzematen diren muinoetara iristeko ibilbidea
luzatuz alde batera eta bestera;
lurraren gaineko hartxintxarrak zapalduz
aurrera gindoazen iraganeko amets hartan,
helmugarik gabe ibaian gora,
mihilu lore horiak eskuetan marruskatuz
eta ondoren haien usaina airean zabalduz,
poliki, denborari eten bat eginez,
amaituko ez den amets batean,
edo hartatik geratu zaidan oroitza uherrean
–ibaiaren ur gardena
nabarmenago uzten duen uhertasuna–,
aurrera astiro,
udazkenaren argi nabarraren handitasunean
aurrera, inoiz atzera egiteko asmorik gabe…

amets urruna, aspaldikoa,
oroimen ahazkorrean galdu zen ametsa.

Gau bakarreko tartea

gau-bakarreko-tartea

Atzo,
gau bakarreko tartea
atzeraka egin
eta ur gardenetan sartu ziren
azken izpiek itota,
denboraren joanak
ezartzen duen sentiezinezko zera horrek,
esanezinezkoa ere baden zirrara iraunkorrak jota,
seinale bat bilatzen hasi nintzen
atzo,
gau bakarreko tartea
atzeraka egin eta orduan,
eta bilatzen jarraitu nuen
gau bakarreko tarte horretan guztian,
ezer aurkitu gabe.

Gaur,
seinalerik gabe jarraitzen dut,
ito ninduten izpiak itzalita,
aipaezinezko zirrara lausotuta,
eta denboraren joanak
berriro ere bere baitan harrapatuta.

Hurrengo borrokaldia

Borrokaldia

Ezker eskua gora nentorren ilargipean
urtegiko ur urdin ilunetatik atera berria,
harrien gainean oinak kontuz jarrita,
aurrera,
sasi, txintxar, sustrai eta lokatzetan
pinudi aldera.
Besoa jaitsi nuen
hiruzpalau arnas sakon hartu eta bota ondoren,
eta pinuen arteko belarretan
astindu nituen hankak.

Azken eurialdiaren tantak oraindik ere
jausten ziren adar eta hostoen artean,
pinaburuak zapaltzen nituen noizbehinka
eta hotzak gero eta min handiagoa
sorrarazten zidan.
Galduta sentitzen nuen burua
argi izpi ahulek nekez zeharkatzen zuten
itzal berde ilunetan,
baina oinek bere kabuz egiten zuten bidea
sastraka mingarrien artean.

Gaizki egindako zerbait ordaintzeko
zigor eternalaren atal saihetsezin bat
betearazten zidatela iruditu zitzaidan,
existentziaren jainko ahaltsu batek
jarritako penitentzia gogor eta oinazez betea,
patuak garai zaharrenetatik orainaldira igorritako
betekizun lazgarri baten ondorioa.

Baina nik ez nuen sinesten
patu eternaletan, jainko ahaltsuengan,
eta are gutxiago zigor eredugarrietan.
Uretatik larri bizirik atera nintzen
hodei arteko ilargi betearen argi azpian,
pinudirako bidea zailtasunez burutu ahal izan nuen,
eta orain, atseden apur bat besterik ez nuen nahi,
oinak epeletan jarri, gorputza babestu,
basafruituren bat arretaz dastatu
eta hurrengo borrokaldirako
nire burua prestatu.

Hori besterik ez.

Sugegorria

Sugegorri v1

Ikusi badut noizbait sugegorria
pinudia eta galsoroaren arteko bidean,
eten dut nire ibilera une batez
edertasunaz gozatzeko:
garia horiztatzen hasia,
ezkaia indarrez loratua
eta kukuaren udaberriko kantua.

Ikusi badut sugegorria bidean,
makurtu naiz eta poliki eseri,
edozein pinuren sustrai erdi-lurperatuan
nire beldurrak uxatzeko,
eskuak lurraren gainean zabaldu ditut
lurrazpiko dardara txikienek
nire izatearekin bat egin dezaten,
eta sugegorriari, alfonbra gorria ezean,
nire behatzak eskaini dizkiot
haien gainean ernai
bere ibilbide tolestua jarrai dezan.

Langa


Lizarrusti

Baina gau hartan, ezustean,
elurtea etorri zen.

Gaueko elurtea

Gaueko elurtea

Hurrengo egunerako prestatu zuten txangoa,
hiritik irten eta mendialdera joateko.
Oinetako sendoak, euritarako zamarrak
utzi zituzten gelako aulkiaren ondoan.

Baina gau hartan, ezustean
elurtea etorri zen,
udaberriaren hastapenean oraindik ere
halakorik ez zen harritzekoa izango
igaro zuten negu epel eta lehorrarengatik
izan ez balitz.
Gaueko zeru beltzean hodei hotz astunak kulunkatu ziren,
berunezko pisua eramango balute bezala,
eta haietatik pixkanaka hasieran, gero borborka,
elur zuri handia jauzi zen,
teilatuetan eta autoetan zuritu zuen lehenbizi,
ondoren zuhaitzen adarretan, parkeko berdegunean
eta kaleko espaloi eta asfaltoan.

Goizeko lehen argitan ikusgarri zegoen hiria,
baina urrunean mendi tontorrik ez zen nabari
laino trinko grisak betetzen baitzuen zeru goia.
Ezinezkoa zen horrela
oinetakoak eta zamarrak jantzi
eta hirigunetik aldentzea,
ezinezkoa ia kalera irtetea,
ezinezkoa geruza zuria haustea
arrasto beltzak utzita elur garbiaren gainean.
Txoriek zuten bereganatuta horretarako eskubidea.
Txoriek besterik ez.

Gizakioi, hiritik alde egin nahi zuten guztiei, baita guri ere,
leihotik begiratzea besterik ez zitzaigun geratzen,
berogailuaren ondoan besaulkian eseri liburua bukatzeko,
edo partiturak tiraderatik atera eta arratsalde osoa
pianoa jotzen aritzea, tekla zuri-beltzetatik
poliki, eguraldi geldoari lagunduz,
doinu goibelak atereaz, astiro, leunki,
elurrak gauez harrapatzen gaituen moduan.