Skip to content

Hurrengo borrokaldia

Borrokaldia

Ezker eskua gora nentorren
urtegiko ur urdin argitatik atera berria,
harrien gainean oinak kontuz jarrita,
aurrera,
sasi, txintxar, sustrai eta lokatzetan
pinudi aldera.
Besoa jaitsi nuen
hiruzpalau arnas sakon hartu eta bota ondoren,
eta pinuen arteko belarretan
astindu nituen hankak.

Azken eurialdiaren tantak oraindik ere
jausten ziren adar eta hostoen artean,
pinaburuak zapaltzen nituen noizbehinka
eta hotzak gero eta min handiagoa
sorrarazten zidan.
Galduta sentitzen nuen burua
argi izpi ahulek nekez zeharkatzen zuten
itzal berde ilunetan,
baina oinek bere kabuz egiten zuten bidea
sastraka mingarrien artean.

Gaizki egindako zerbait ordaintzeko
zigor eternalaren atal saihetsezin bat
betearazten zidatela iruditu zitzaidan,
existentziaren jainko ahaltsu batek
jarritako penitentzia gogor eta oinazez betea,
patuak garai zaharrenetatik orainaldira igorritako
betekizun lazgarri baten ondorioa.

Baina nik ez nuen sinesten
patu eternaletan, jainko ahaltsuengan,
eta are gutxiago zigor eredugarrietan.
Uretatik larri bizirik atera nintzen
hodei arteko ilargi betearen argi azpian,
pinudirako bidea zailtasunez burutu ahal izan nuen,
eta orain, atseden apur bat besterik ez nuen nahi,
oinak epeletan jarri, gorputza babestu,
basafruituren bat arretaz dastatu
eta hurrengo borrokaldirako
nire burua prestatu.

Hori besterik ez.

Sugegorria

Sugegorri v1

Ikusi badut noizbait sugegorria
pinudia eta galsoroaren arteko bidean,
eten dut nire ibilera une batez
edertasunaz gozatzeko:
garia horiztatzen hasia,
ezkaia indarrez loratua
eta kukuaren udaberriko kantua.

Ikusi badut sugegorria bidean,
makurtu naiz eta poliki eseri,
edozein pinuren sustrai erdi-lurperatuan
nire beldurrak uxatzeko,
eskuak lurraren gainean zabaldu ditut
lurrazpiko dardara txikienek
nire izatearekin bat egin dezaten,
eta sugegorriari, alfonbra gorria ezean,
nire behatzak eskaini dizkiot
haien gainean ernai
bere ibilbide tolestua jarrai dezan.

Langa


Lizarrusti

Baina gau hartan, ezustean,
elurtea etorri zen.

Gaueko elurtea

Gaueko elurtea

Hurrengo egunerako prestatu zuten txangoa,
hiritik irten eta mendialdera joateko.
Oinetako sendoak, euritarako zamarrak
utzi zituzten gelako aulkiaren ondoan.

Baina gau hartan, ezustean
elurtea etorri zen,
udaberriaren hastapenean oraindik ere
halakorik ez zen harritzekoa izango
igaro zuten negu epel eta lehorrarengatik
izan ez balitz.
Gaueko zeru beltzean hodei hotz astunak kulunkatu ziren,
berunezko pisua eramango balute bezala,
eta haietatik pixkanaka hasieran, gero borborka,
elur zuri handia jauzi zen,
teilatuetan eta autoetan zuritu zuen lehenbizi,
ondoren zuhaitzen adarretan, parkeko berdegunean
eta kaleko espaloi eta asfaltoan.

Goizeko lehen argitan ikusgarri zegoen hiria,
baina urrunean mendi tontorrik ez zen nabari
laino trinko grisak betetzen baitzuen zeru goia.
Ezinezkoa zen horrela
oinetakoak eta zamarrak jantzi
eta hirigunetik aldentzea,
ezinezkoa ia kalera irtetea,
ezinezkoa geruza zuria haustea
arrasto beltzak utzita elur garbiaren gainean.
Txoriek zuten bereganatuta horretarako eskubidea.
Txoriek besterik ez.

Gizakioi, hiritik alde egin nahi zuten guztiei, baita guri ere,
leihotik begiratzea besterik ez zitzaigun geratzen,
berogailuaren ondoan besaulkian eseri liburua bukatzeko,
edo partiturak tiraderatik atera eta arratsalde osoa
pianoa jotzen aritzea, tekla zuri-beltzetatik
poliki, eguraldi geldoari lagunduz,
doinu goibelak atereaz, astiro, leunki,
elurrak gauez harrapatzen gaituen moduan.

Artxipi, Txurdiñene

Artxipi bidea Molinao Donostia

Gaur harritu naiz erreka eta bide hauek Donostian daudela ikusita!

Txurdiñene bidea

Hodei bakana

150422-001

(Ερμούπολη, Σύρος)

Hodei astun beltzak igarotzen dira gaur leihoaren beste aldetik.
Burura datorkit uda: hogei eguneko bidaian hodei bakar bat ikusi genuen.

Bideak zabalduz

150422-001

Bide ertzeko lizar ahulak,
hotzak ahitutako itsasertzeko belardiak,
goi mendietako elurraren distira
oroimenean gordetzeko gogoa,
etxeko bakardadean dastatzeko
euriaren danbadak kalera irtetzerik
uzten ez duenean,
gaueko isiltasunean loa
agertzen ez denean,
munduaren handitasuna
eskuarteko ahur txikian
estutu nahi duzunean.

Argazkiak egiten dituzu nonahi,
oroigarri izango direlakoan,
urrituz doan oroimenaren gaitasuna
ordezkatzeko,
eta halako batean,
argazkietako irudien kopiak
pareta batean ikusi dituzu
auzoko erakusketa aretoan zintzilik.

Oroitzak partekatu,
bideak zabalduz.

Betiko iturria

Betiko iturria

Betiko iturrira
itzuli egin behar izan dut
zu aurkitzeko.
Ez zaitut ikusten
bizitzaren hiribideetan,
gaueko kaleetan,
arimako bazterretan.
Ez zaitut sentitzen
udazkeneko orbelean,
hego haizearen ufadan,
hitzetako doinuan.
Ez zaitut besarkatzen
ostatuetako geletan,
tabernetako zutabeetan,
eskuetako ahurretan.

Betiko iturrira
itzuli egin behar izan dut
zu aurkitzeko,
baina ur gardenaren ordez
zure begiradaren lanbroa
topatu dut.

Itxaropena

Itxaropena

Txinako palmera bat hazten doa lorontzian
poliki
urte eta erdian lau hosto luze gogor atera zaizkio
lotuta
etxeko gizona terrazan begiratzen du landarea
egunero
eta ez du ulertzen erleek haien joan etorrietan
sekulan
ez geratzea palmera txikiaren hostoetan dantzatan
inguruan
bestelako usain goxoko landarerik egon gabe ere
orduan
etxeko gizonak terrazako txorrota irekitzen du
berriro
palmera txinatarrari ur ontzikada bat botatzeko.
Itxaropena

Dena geldirik dagoela dirudi

Dena geldirik dagoela dirudi

Etxe hutsean gorpuzten diren
hildakoen substantziarik gabeko izateek
denboraren igarotze ezinbestekoa
hurbiltzen dute orainaldira
eta mahaiaren hautsa altxatzen dute
ikusezinezko hegaldi geldoetan.
Gortina zaharra mugitzen dela ematen du
bere ondoan mamu ukiezin bat
leihora gerturatu denean,
eta zoru gainera aspaldi erori zen hostoak
lekualdatze arin bat egin du
fantasmak aterantz biratu duenean.
Ez da ezer entzuten,
hildakoen izpirituen joan etorriak
arreta handiz soilik antzeman daitezke.
Dena geldirik dagoela dirudi
baina ingurumarian sumatzen dira nolabait
etxe honetako aspaldiko biztanleen
ezinegona eta artega,
ardurak eta kezkak,
betiko atsedena hartu ahal izateko
hemendik hara ibili beharra.

Gela begiratzen dut beste behin ere
altzarietan, airean eta alfonbretan
urduritasun printzak harrapatu nahirik,
haien esanahia ulertu gogoz.

Dena geldirik dagoela dirudi.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

70 harpidedun